discordare

discordare [CL] 1 to disagree, differ, be discordant; b (of persons or communities); c (? mus.). d to be at variance w. oneself, inconsistent. 680 illud quam valde a fide catholica discrepat et ab evangelica traditione ~at ‥! Aldh. Ep. 4; distat, i‥. discrepat, ~at, interest, tostent GlH D 677 (cf. ib. 691: dissona, i. ~antia, incongrua, ungeswega vel gehleopre vel ungerade); Bracton 140b (v. disaccordare); s1362 dictum est ‥ quod ordinaciones Clementine et Innocentine ~arunt Meaux III 154.  b provinciae, quae eatenus ab invicem ~abant, in unam sunt pacem ‥ conpaginatae Bede HE III 6; a1105 (v. concordare 1b); S. Durh. HR 51 (v. comprovincialis 1b); [reprobi] discordiam habebunt cum omni creatura et omnis creatura ~abit ab aliis Eadmer Beat. 600D; non ~abit a communi opinione Duns Ord. III 159; si tota ecclesia ‥ ab evangelio ~aret, non isti ecclesie sed evangelio esset fides ‥ adhibenda Ockham Pol. III 66.  c ventum est [in missa] ad illum versum tractus ‘scitote ‥ [Psalm. cix 3]’; in quibus verbis cum ~aret puer presbiteri, sacerdos concitatiori voce respondit ‥ ‘ipse fecit nos ‥’ (Theodorus) NLA II 370.  d nec mirandum est si ab aliis ‥ dissentire probaris, dum tibi ipsi per vices ~are videris Alcuin Dogm. (Adv. Felicem) 189A; a seipsis ‥ verborum conflictu ‥ ~ant J. Sal. Pol. 476B. 2 to set at odds, sow dissension among. b (pass.) to be at odds, at variance. c (p. ppl.) variable, irregular. 1412 hec ‥ heresis ‥ ponit zizania ad catholicos in fide catholica ~andum [? l. ~andos] (Lit. Univ. Ox.) Conc. III 345b.  b s1123 rex mare transiit et ~atus est ei comes de Mellent R. Niger Chr. II 179; hic [papa] fecit concordiam inter regem Ethelredum et R. comitem Normannie, qui longo tempore ~ati erant Eul. Hist. III 25.  c cujus passus fiunt ampli et ~ati viam rectam non tenentes significant simplicem ‥ ac sagacem in malo M. Scot Phys. 98.