disserenat
dis-serēnat, Fut. -abit, impers. (dis u. serenus), es ist heiter, Plin. 18, 356. – ➳ Im Spätlat. disserēno, āre, tr. = aufheitern, im Bilde, disserena oculis nostris nubilum, Augustin. conf. 13, 15: insolentium scholarum mores procellosos moderationis suae terminis, Cassiod. var. 6, 6, 1.
dissĕrēnat, ¶ 1 imp., le temps est clair : disserenabit Plin. 18, 356, il fera beau ¶ 2 [décad.] dissĕrēnō, āre, tr., éclaircir, rendre serein : Aug. Conf. 13, 15 ; Cassiod. Var. 6, 6, 1.