diutius
dĭūtĭus,
- adv. comp., and dĭūtissĭme, adv. sup., v. diu.
diūtius, diūtissimē, s.2. diū.
lichinum sub modio coruscantem [cf. ] clam ~ius delitescere non patiturMatth. v 15
cum ibidem ~ius ‥ oraret, nihilo tardius meruit exaudiri
nec senatui subjectionem voluit [Arviragus ] tenere ~ius
imperator ‥ egressus est, letus quod ei fata concesserant Italiam perdere, quam demeruerat ~ius [v. l. divitus ] retinere
unam clavem penes ‥ custodem et alteram penes subcustodem et terciam penes illum qui ~ius fuerit ‥ in collegio volumus ‥ remanere
dĭūtĭus, dĭūtissĭmē, v. diu.
diūtius, diūtissimē
- comp.and sup.of diu.