diutine
dĭūtĭne, adv.,
- v. the foll. fin.
diūtinē, Adv. (diutinus), lange, Plaut, rud. 1241. Apul. met. 2, 15 u. 24 (cod. F); apol. 47.
Eduardi tercii ‥, cujus tempora ‥ serenare dignetur Altissimus ~e et tranquille
dĭūtĭnē (diutinus), longtemps : Pl. Rud. 1241 ; Apul. M. 2, 15.
diutine . adv. et, v. diutinus
See an image
See an image