doctificus
doctĭfĭcus, a, um, adj. [doctus-facio],
- making learned: Ardor (i. e. Pallas), Mart. Cap. 1 init.; id. 6, § 567.
doctificus, a, um (doctus u. facio), gelehrt machend, Prisc. 8, 90. Mart. Cap. 6. § 567.
~us, A.makyng wys
doctĭfĭcus, a, um (doctus, facio), qui rend savant : Capel. 6, 567.
Capell.
initio. Virgo armata, decens rerum sapientia, Pallas, Ingenium mundi, prudentia sacra Tonantis, Ardor
Doctificus, etc.