doctisonus
doctĭ-sŏnus, a, um, adj. [doctus],
- skilfully sounding: artes, Sid. Carm. 15, 180.
doctisonus, a, um (doctus u. sono), gelehrt tönend, Sidon. carm. 15, 180.
Delia doctisono [? ] grammatica plectrosupply tangat
doctĭsŏnus, a, um (doctus, sono), qui rend un son harmonieux : Sid. Carm. 15, 180.
Docticanus. Arator in Act. 17. de S. Paulo :
Quem turba profari Doctisonis mirata modis. Doctisonæ artes,apud Sidonium cap. 15.