doctiloquus

doctĭlŏquus, a, um, adj. [doctus-loquor],

• speaking learnedly (ante- and postclass.): oratores, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 41 Müll. (Ann. v. 568, ed. Vahl.): juvenis, Mart. Cap. 9, § 903.

doctiloquus, a, um (doctus u. loquor), gelehrt redend, Enn. ann. 583. Mart. Cap. 9. § 903. Ven. Fort. vit. S. Mart. 4, 513. Cledon. art. praef. p. 9, 15 K.

doctiloquus [CL] , skilful in speech. Cf. doctilogus. quae profetae, apostoli / doctiloqui oraculi / indiderunt pergaminae / almo inflati flamine (Æthelwald) Carm. Aldh. 2. 114 (cf. ib. 12: doctiloquus Sedulius); talia doctiloquo retulerunt fata magistro Frith. 750; ~us, docte loquens GlH D 810; doctus componitur ~us Osb. Glouc. Deriv. 168; duplicavit lingua ~a pro sibi palma futura supera Miss. Ebor. II 302.

doctĭlŏquŭs, a, um (doctus, loquor), qui parle bien : Enn. Ann. 583.

doctiloquus , a, um. adj.
善講理。

Suggest a Translation
See an image