docticanus
doctĭcănus, a, um, adj. [doctus-cano],
- singing skilfully: sensus, Mart. Cap. 2, § 122.
Qui docte canit.
Docticanis sollers ludere sensibus. Hugo Etherianus in Epistola ad Aimericum Antiochenum Patriarcham ann. 1170. inter Anecd. Marten. tom. 1. col. 479 :
Dum in supernarum rerum cognitione versor Constantinopoli, Docticanæ investigationi vestræ misi, etc.