dolo
dolo, to chip with an axe, hew
dolo2, an ironpointed staff, pike, sword-stick
dolō, ōnis, m.: a staff or pole with an iron point; a pike, 7.664.
dŏlo, āvi, ātum, 1 (access. form of the part. pass. dolītus, Varr. ap. Non. 99, 17, and 436, 15), v. a. [cf. Sanscr. dar-, dal-, to tear apart; whence doleo; Lat. dolium], to chip with an axe, to hew.
- I Lit.: materiem, Cato R. R. 31 fin.: taleas, Cat. 45: robur, Cic. Div. 2, 41, 86: scyphum caelo, Varr. ap. Non. 99, 18: perticas in quadrum, Col. 8, 3, 7: stipes falce dolatus, Prop. 4 (5), 2, 59: dolato confisus ligno, Juv. 12, 57; cf.: non est e robore dolatus, Cic. Ac. 2 (Luc.), 31, 100: de lapidibus dolatis, Vulg. 3 Reg. 6, 7.—
- B Transf.: fuste, i. e. to cudgel soundly, belabor, drub, Hor. S. 1, 5, 23.—In mal. part.: uxorem, Pompon. ap. Non. 166, 1. Cf. dedolo.—
- II Trop., to shape, construct: (historiam) sicut potuit, dolavit, Cic. de Or. 2, 13, 54.—And in an alliteration: hodie hunc dolum dolamus, i. e. to fashion, contrive, devise, Plaut. Mil. 3, 3, 64 (938).
† dŏlo or dŏlon, ōnis, m., = δόλων,
- a staff with a short sharp iron point; a pike, sword-stick (cf.: lancea, spiculum, gaesum, hastile, sarissa, sparus): ingens contus cum ferro brevissimo, Varr. ap. Serv. Verg. A. 7, 664. So Verg. l. l.; Sil. 3, 250.—
- 2 A small sword-cane, hidden dagger, Suet. Claud. 13; id. Dom. 17; Dig. 9, 2, 52; cf. Isid. Orig. 18, 9, 4; Serv. Verg. l. l.—
- II Transf., of a fly's sting, Phaedr. 3, 6, 3.—
- 2 The fore-topsail, Liv. 36, 44; 45; 37, 30; cf. Isid. Orig. 19, 3, 3.
1. dolo, āvi, ātum, āre, I) mit einem Hau- oder Schneidewerkzeug bearbeiten, behauen, beschlagen, materiem, Lucr.: materia dolatur, Vitr.: lignum, Iuven., u. Augustin.: robur, Cic.: stipes falce dolatus, Prop.: scyphus caelo dolītus (s. unten /), ziselierter, Varro. – übtr., alcis caput lumbosque saligno fuste, mit dem Knüttel (Prügel) bearbeiten, weidlich durchwalken, Hor.: u. so dolata mille plagis sinciputis particula, Petron.: im obszönen Sinne = futuere, Pompon. com. 82. – II) prägn., mit der Axt zimmern, non est (homo) e saxo sculptus aut e robore dolatus, Cic. Acad. 2, 101. – übtr., d. dolum, Ränke schmieden, Plaut. mil. 938: illud opus, aus dem gröbsten bearbeiten (Ggstz. perpolire), Cic. de or. 2, 54. – ➳ Nbf. Partiz. Perf. dolītus (v. *dolio, īre), Varro sat. Men. 7.
2. dolo od. dolōn, ōnis, m. (δόλων), I) ein längerer od. kürzerer Stab mit einem kurzen spitzen Eisen, das vermutl. in den Stab wie in eine Scheide zurückgestoßen werden konnte (vgl. Varro b. Serv. Verg. Aen. 7, 664. Isid. 18, 9, 4), eine Art Pike, Verg. Aen. 7, 664. Sil. 3, 250: eine Art Stilett, Stoßdegen, Suet. Claud. 13, 1; Dom. 17, 1. Alfen. dig. 9, 2, 53. – übtr., v. Stachel der Fliege (die ihn selbst prahlerisch dolo nennt), Phaedr. 3, 6, 3. – II) das kleinste Segel nach dem Vorderteile des Schiffes zu, das Vordersegel, ital. trinchetto (bei günstigem Wind gebraucht; vgl. Isid. 19, 3, 3. Drak. Liv. 36, 45, 1 auch über die Bed. v. no. I), Liv. 36, 44, 3 u. 45, 1 a.
~ones,hunsporan
~ones,stæfsweord
in vaginis mucrones et pugiones in ~onibus [gl. ]gaines
praeliaria tela ac ~ones gestantes
unum ~um vocatum(v.an ax
dalum,lytel segel
dalum,se lesta segl
1 dŏlō, (13) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 travailler avec la dolabre, dégrossir, façonner : [une pièce de bois] Cato Agr. 31 ; Cic. Div. 2, 86 ; dolare in quadrum Col. Rust. 8, 3, 7, équarrir || e robore dolatus Cic. Ac. 2, 100, façonné dans le chêne ¶ 2 [fig.] : non perpolivit illud opus, sed dolavit Cic. de Or. 2, 54, il nʼa pas donné à cet ouvrage le poli de la perfection, mais il lʼa dégrossi ; lumbos fuste dolare Hor. S. 1, 5, 23, caresser les reins à coups de bâton ; dolare dolum Pl. Mil. 938, mener à bien une ruse.
2 dŏlō (14) ou dŏlōn, ōnis, m. (δόλων), ¶ 1 dolon [bâton armé dʼun fer très court] : Varr. d. Serv. En. 7, 664 || poignard : Suet. Claud. 13 ; Dom. 17, cf. Isid. Orig. 18, 9, 4 || aiguillon de la mouche : Phædr. 3, 6, 3 ¶ 2 la plus petite voile, voile de proue : Liv. 36, 44, 3, cf. Isid. Orig. 19, 3, 3.
- 1. dolk, degenstok;
- 2. (Phaedr.) stekel (v. vliegen e.a.);
- 3. fok.
- 1. met een bijl bewerken [robur; materiem; metaf.: dolum (Plaut.) een list smeden];
- 2. ruw uitwerken [opus];
- 3. (poët.) een pak slaag geven; (seksueel) een goede beurt geven (m. acc.).
Est vagina pugionis. Glossar. Lat. Gall. ann. 1352. ex Cod. reg. 4120.
Tela abscondita, in Glossar. vett. ejusd. Bibl. reg. Codd. 7613. et 7641.
dolō (1) āvī, ātus, āre
- DAL-, to chip with an axe, hew: robur: stipes falce dolatus, Pr.: robore dolatus. — To cudgel, belabor, drub: fuste, H.— Fig., to rough-hew, hack out: opus.
dolō or dolōn (2) ōnis, m
- , δόλων, an ironpointed staff, pike, sword-stick: saevi, V.—A sting, Ph.—The fore-topsail, L.
DOLO
DOLO(δόλων).
1. A weapon consisting of a long staff with a short iron point (Verg. A. 7.664, and Varro, ap. Serv. ib., ingens contus cum ferro brevissimo; Sil. 3.250).
2. A secret poniard or dagger inserted in a walking-stick (Plut. TG 10; Hesych. s. v.; Suet. Cl. 13, Domit. 17; Isid. Or. 18.9, 4) or a whip (Dig. 9, 2, 52). 3. A small top-sail [NAVIS].
[W.S] [J.H.F]Dolo
(δόλων). (1) A weapon consisting of a long staff with a short iron point (Verg. Aen. vii. 664).
(2) A secret poniard or dagger inserted in a walking-stick ( Tib. Gracch. 10; Claud. 13, Domit. 17) or a whip (Dig. 9, 2, 52).
(3) A small topsail of a ship.