dolositas
dŏlōsĭtas, ātis, f. [dolosus],
- deceit, Vulg. Sir. 37, 3.
dolōsitās, ātis, f. (dolosus) = δολιότης, die Listigkeit, Verschlagenheit, Eccl. (s. Rönsch Itala p. 52).
Edricus consiliis pollens, sed tamen ~ate versipell[is ]
ne ‥ mundane fictionis ~as deciperet animam illius
Moyses ‥ simplicitatem Jacob [cf. ], ~atem Esau [Gen. xxv 27 sic ] ‥ manifestat
rex [Johannes ] tante erat ~atis ut vix aliquis dictis ejus fidem haberet vel scriptis
Franci ‥, ut erant semper fraude et ~ate pleni
fraudium pedice, ~atis ‥ muscipule
a falsed , falsitas ‥, dolus, ~as ‥
propter eorum [Scotorum ] malignitatem, nequiciam, ~ates et alia execrabilia et detestabilia facta ipsorum
dŏlōsĭtās, ātis, f. (dolosus), fourberie : Vulg. Sir. 37, 3.