durabiliter
dūrābiliter, Adv. (durabilis), dauerhaft, Cassiod. hist. eccl. 1, 9.
nec suscipit [forma ] in se corruptionem ‥, quia ‥ recedit per corruptionem ‥ materie deferentis ipsam ‥ et informatio ~er perseverat
dūrābĭlĭtĕr, dʼune manière durable : Cassiod. Hist. eccl. 1, 9.