duploma
duplōma, s. diplōma ➳ .
dŭploma, v. diploma : Char. 42, 33.
Duplomata, apud JC. Codicilli qui dantur cursu publico utentibus, qui et
tractatoriæ,
combinæ,
et evectiones. Joannes Sarisberiensis in Euthetico in Polycraticon :
Accelera gressus, tanto Duplomate pergens Ad mare, quo morum littora nostra petunt.
tantoalias
cauto, et pro
morum Morini.
Dominus Rex in Gasconiam tendat, ego autem Duplomate utens eum sequor.Idem Ep. 59 :
Ad vos in eadem tempestatis insania Duplomate utens remeavit.Ita omnes MSS. non
Diplomate, uti editiones præferunt. Utitur etiam hac voce Radulphus de Diceto ann. 1172. 1179. 1184. Vide leg. 137. D. de verb. signif.