duracinus
dūrăcĭnus, a, um, adj. [durus-acinus], orig. of the grape,
- hard-berried, hard (only fit for eating): uva, Cato R. R. 7, 2; Plin. 14, 1, 3, § 14; Suct. Aug. 76; Mart. 13, 22; cf. vites, Col. 3, 2, 1.—Transf., of other fruits: persica, Plin. 15, 12, 11, § 39; id. 15, 28, 34, § 113; Pall. Febr. 25, 32: cerasa, Plin. 15, 25, 30, § 103.
dūracinus, a, um (durus u. acinus), harte Haut habend, hartschalig, uva, Aug. bei Suet. Aug. 76, 2 u.a.: cerasa od. cerasia, Plin. u. Edict. Diocl.: persica, die beste Art Pfirsiche, wahrsch. unsere »Nektarine«, Plin.
a sturtre , ~acenus, ~acenum fructus ejus
dūrăcĭnus, (15) a, um (durus, acinus ou *Duracium = Dyrrachium Keller, 1891 p. 232 ), qui a la peau dure : Cato Agr. 7, 2 ; Plin. 14, 14 ; Suet. Aug. 76.
dūrăcĭnus, a, um: dalla buccia (o dalla polpa) dura
(detto di vite), dagli acini duri.