durator
dūrātor, ōris, m. [duro],
- one who hardens, a hardener, Pac. Pan. Theod. 33.
dūrātor, ōris, m. (duro), der Abhärter, ingentium corporum dur. Hister, Pacat. pan. Theod. 33, 4.
dūrātŏr, ōris, m. (duro), celui qui endurcit : Pacat. Pan. Theod. 33, 4.