duplo
dū̆plo, āre, v. a. [duplus],
- to double (only in jurid. Lat., for the class. duplico), Dig. 40, 12, 20; Gai. ib. 38, 10, 3; cf.: duplabis duplicabis, Paul. ex Fest. p. 76, 2 Müll.
dū̆plo, adv.,
- doubly, v. duplus fin.
duplo, āre (duplus), verdoppeln, ICt.
1 dŭplō (duplus), adv., doublement : duplo quam vos Vulg. Matth. 23, 15, deux fois autant que vous.
2 dŭplō, āre (duplus), tr., doubler : Ulp. Dig. 40, 12, 20.
Diplois, Læna duplicata. Stat. ann. 1342. inter Monum. eccl. Aquileg. cap. 90. col. 903 :
Nullus homo, militibus duntaxat exceptis, audeat portare vel ferre aurum, vel argentum, perlas, Duplones aureos vel argenteos.... Item quod pannos earumNisi ornamentum sit, quod innuere videtur ultimus locus.(mulierum) non possint aliter frisare vel ornare, nisi cum Duplonis aureis vel argenteis, seu seta.
Ipsa testatrix ordinavit quod die sepulturæ suæ...... quinque torchæ, quælibet duarum librarum et mediæ ceræ,..... et de luminaria ceræ in Duplonibus.Vide supra Doblos.
Quibus circumquaque e turribus et ex arce edito in loco sita, Duplonibus tormentis, boatu magno, interstrepente campanarum sono, cives respondebant.