edentulus
ē-dentŭlus, a, um, adj. [dens], toothless.
- I Prop. (ante- and post-class.): vetulae, Plaut. Most. 1, 3, 118 (274); cf. id. Cas. 3, 2, 20 (550); id. Men. 5, 2, 111 (863); Prud. στεφ. 10, 305: bestia muraena, Tert. Pall. 5.—*
- II Transf., of wine ripened by age, Plaut. Poen. 3, 3, 87 (701).
ēdentulus, a, um (e u. dens), zahnlos (Ggstz. dentatus), v. Menschen u. Tieren, Plaut. Cas. 550 u.a. Tert. de pall. 5. Arnob. 3, 14. Hieron. epist. 128, 3: Plur. subst., ēdentulae, Zahnlose = Alte, Prud. perist. 10, 305: dah. scherzh. vinum, alter, Plaut. Poen. 700.
~us, i. senex sine dentibus
~arum,toþleasera
si sit anus sterilis, edentula
ne dum duriora sumunt ~i, prius intereant quam pascantur
tutheles for yonge , ~us
assentacio dulcis edentula
ēdentŭlus, (16) a, um (e, dens), édenté, qui nʼa plus de dents, vieux : Pl. Most. 275 ; Cas. 550 || [fig.] edentulum vinum Pl. Pœn. 700, vin qui a perdu sa force.
- 1. tandeloos;
- 2. (scherts.) zeer oud [vinum].