efferatus
efferatus, wild, savage, fierce
effĕrātus, a, um, Part. and P. a., from 2. effero.
efferātus (ecferātus), a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. 1. effero), I) verwildert, wild, gentes, Cic.: mores ritusque efferatiores, Liv.: (sunt enim) multa ecferata et immania; quaedam autem humanitatis quoque habent primam speciem, Cic. Tusc. 4, 32. – II) wild = grimmig, unsinnig, saevitia, Val. Max.: efferati gaudio milites, Amm.: affectus efferatissimi, Sen.: canes etiam in homines efferatissimi, Iul. Val. 3, 18 (29). p. 137, 10 K.
effĕrātus, (13) a, um, p. adj. de effero 1, rendu sauvage ; qui rappelle les bêtes sauvages ; farouche, sauvage : Cic. Tusc. 4, 32 || efferatior Liv. 34, 24 || -tissimus Sen. Ep. 121, 4.
efferātus (ecf-) adj.with comp.
- P. of 2 effero, wild, savage, fierce: multa: mores efferatiores, L.