eloquor
eloquor, to speak out, speak plainly, utter, pronounce, declare, state, express
Frieze-Dennison Vergil
Could not find eloquentis in Logeion dictionaries.
eloquentis Verb: present active participle neuter genitive singular, Verb: present active participle masculine accusative plural, Verb: present active participle feminine accusative plural, Verb: present active participle masculine genitive singular, Verb: present active participle feminine genitive singular of eloquor
eloquentis Adjective: feminine genitive singular, Adjective: masculine accusative plural, Adjective: masculine genitive singular, Adjective: feminine accusative plural, Adjective: neuter genitive singular of eloquens
- I In gen. (so most freq. in Plautus).
- α With acc.: id quod sentit eloqui non posse, Cic. Tusc. 1, 3, 6; so, praeclare cogitata mentis, id. Brut. 72 fin.: audita, Plaut. Am. 1, 1, 45 (197): nomen meum, id. ib. prol. 18: argumentum hujus tragoediae, id. ib. 51; 96: rem, ut facta est, id. ib. 4, 3, 8 (1042) et saep.: ille unum elocutus, ut memoria tenerent milites, etc., * Caes. B. C. 2, 34, 5: Gratum elocuta consiliantibus Junone divis "Ilion, Ilion," etc., Hor. C. 3, 3, 17 et saep.—
- β Absol., Plaut. Aul. 2, 1, 48 (167); id. Curc. 2, 3, 29 (308): perge eloqui, Ter. Phorm. 641: eloquar an sileam? Verg. A. 3, 39 et saep.—
- II In partic., to speak in an oratorical or eloquent manner (only absol.): et Graece ab eloquendo ῥήτωρ et Latine eloquens dictus est, etc., Cic. Or. 19; cf. Quint. 10, 1, 3: eloqui copiose melius est, quam vel acutissime sine eloquentia cogitare, Cic. Off. 1, 44, 156; cf.: composite, ornate, copiose eloqui, id. de Or. 1, 11, 48: eloquendi facultas, Quint. 10, 1, 69 et saep.
- —Hence, ēlŏquens, entis, P. a.
- I Speaking, endowed with the faculty of speech: cum res muta fit eloquens, Auct. Her. 4, 53.—
- II Eloquent (for syn. cf.: facundus, disertus, etc.): Is est eloquens, qui et humilia subtiliter et magna graviter et mediocria temperate potest dicere, etc., Cic. Or. 29, 100 sq.; cf. id. ib. 36, 123; 19, 61: M. Antonius disertos ait se vidisse multos, eloquentem omnino neminem, id. ib. 5, 18 sq.; id. de Or. 1, 21; Quint. 8 prooem. § 13; 12, 1, 21; cf. Plin. Ep. 5, 20, 5: rhetor, Cic. N. D. 2, 1: senator (Cato), Quint. 11, 1, 36: vir, Vulg. Act. 18, 24 et saep.—Comp., Quint. 12, 6, 6; Ap. Apol. p. 8 Bip.—Sup., Quint. 1, 1, 21; 4, 2, 58; 5, 13, 3; 8 prooem. § 13; Cic. Brut. 39, 145; Tac. Agr. 10 al.—Adv.: ēlŏquen-ter, eloquently: eloquenter, λογίως, Gloss. —Comp.: eloquentius quam prius scribitur, Plin. Ep. 3, 18, 6.—Sup.: eloquentissime respondere, Plin. Ep. 2, 11, 17; 6, 21, 4.☞ ēlŏcūtus, a, um, in pass. signif.: an quaedam extrinsecus sint elocuta, Dig. 3, 2, 13, § 6.
- to speak out, speak plainly, utter, pronounce, declare, state, express: Eloquar an sileam?V.: cogitata praeclare: id quod sentit: unum elocutus, ut tenerent, etc., Cs.: Gratum elocuta consiliantibus Iunone divis ‘Ilion, Ilion,’H.: culpetne probetne, O.: quidnam pro magnitudine rerum: ornate, copiose.
-
…laudari quemquam in scaena vivum hominem vel vituperari. August. C. D. . Aeschines Atheniensis, vir eloquentissimus, cum adulescens tragoedias actitavisset, rem publicam capessivit, et Aristodemum, tragicum item actorem, maximis de rebus…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…eloquens, quem numquam vidit Antonius. Quis est igitur is complectar brevi, disseram pluribus. Is est enim eloquens, qui et humilia subtiliter et alta graviter et mediocria temperate potest dicere. Nemo is, inquies, umquam…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…compingi videbam ; sed ego neque illis adsentiebar neque harum disputationum inventori et principi longe omnium in dicendo gravissimo et eloquentissimo, Platoni, cuius tum Athenis cum Charmada diligentius legi Gorgiam ; quo in libro in hoc maxime admirabar Platonem…
Cicero, de Oratore
-
…volnus obliget. siquidem homo esset ; sed nihil vidi minus. quaerit enim, quid actum sit Elo quere eloquere, re s Argivum proe lio ut se su stinet. Non po test ecfari ta ntum dictis, qua…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…praeceptum, quo modo verum inveniatur, sed tantum est, quo modo iudicetur ; nam et omne, quod eloquimur sic, ut id aut esse dicamus aut non esse, et, si simpliciter dictum sit, suscipiunt dialectici…
Cicero, de Oratore
-
…gessi, quid egi nisi ex huius ordinis consilio, auctoritate, sententia haec tu homo sapiens, non solum eloquens, apud eos quorum consilio sapientiaque gesta sunt ausus es vituperare quis autem meum consulatum praeter te et P .…
Cicero, Philippicae
-
…multitudo vim quandam talem, ut, quem ad modum tibicen sine tibiis canere, sic orator sine multitudine audiente eloquens esse non possit. Et cum sint populares multi variique lapsus, vitanda est acclamatio adversa populi, quae aut…
Cicero, de Oratore
-
…fuit, idcirco eiusdem hominis atque artis utraque facultas existimanda est, nec, si P. Crassus idem fuit eloquens et iuris peritus, ob eam causam inest in facultate dicendi iuris civilis scientia. Nam si ut quisque in…
Cicero, de Oratore
-
…sapientissimum regem Philippum, qui hunc Alexandro filio doctorem accierit, a quo eodem ille et agendi acciperet praecepta et eloquendi. Nunc sive qui volet, eum philosophum, qui copiam nobis rerum orationisque tradat, per me appellet oratorem…
Cicero, de Oratore
-
…viris, sed non satis eruditis. fieri autem potest, ut recte quis sentiat et id quod sentit polite eloqui non possit ; sed mandare quemquam litteris cogitationes suas, qui eas nec disponere nec inlustrare possit nec delectatione aliqua…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes