emoneo
emoneo, to admonish
ē-mŏnĕo, ēre, v. a.,
- to admonish: te ut, etc., Cic. Fam. 1, 7, 9 Bait. (dub.;al. moneo).
ē-moneo, ēre, ermahnen, alqm, ut m. Konj., Cic. ep. 1, 7, 9 zw. (Müller liest te oro et moneo).
ēmŏnĕō, ēs, ēre, tr., avertir : *Cic. Fam. 1, 7, 9.
ē-moneō —, —, ēre,
- to admonish: te ut consequare, etc. (dub.).