erratio
erratio, a wandering, roving about
errātĭo, ōnis, f. [erro], a wandering, roving about.
- I Lit.: hac multo propius ibis et minor est erratio, Ter. Ad. 580; Plaut. Rud. 1, 2, 90 (178); Cic. N. D. 2, 21, 56; id. Univ. 6.—
- II Trop.: in factis dictisque, Lact. 5, 17, 29; Hyg. Astr. 2, 2.
errātio, ōnis, f. (1. erro), das Irregehen, die Verirrung, die Abweichung vom rechten Wege, I) eig.: hoc multo propius ibis et minor est erratio, Ter.: errationis fecerit compendium, si etc., Plaut.: nulla in caelo erratio, Cic.: eum (caeli motum) ab omni erratione liberavit, Cic. – bes. die Irrfahrt, des Ulixes usw., loqui de fine errationis suae, Hygin.: errationes Ulixis pingere, Vitr. – II) übtr., die Verirrung, der Irrtum, Hygin. astr. 2, 2. Lact. 5, 17, 29: consiliorum err., *Acc. tr. 155 (nach Büchelers Herstellung).
errātĭō, ōnis, f. (erro), action dʼerrer, de sʼégarer ; détour, chemin plus long : Pl. Rud. 180 ; Cic. Nat. 2, 56 || [fig.] égarement, faute : Lact. Inst. 5, 17, 29.
errātiō ōnis, f
- 1 erro, a wandering, roving about: hac minor est erratio, T.: nulla in caelo est, nothing moves at random.