erro
erro, to wander, rove, stray, go astray
erro2, a wanderer, vagabond
a wolf wanders among reckless lambs
you are mistaken, if you believe this
- I Neutr.
- A In gen.
- 1 Prop., to wander, to wander or stray about, to wander up and down, to rove (freq. and class.; cf. vagor, palor): propter te errans patria careo, Ter. Heaut. 257; cf.: cum vagus et exsul erraret, Cic. Clu. 62, 175: ignari hominumque locorumque Erramus vento huc et vastis fluctibus acti, Verg. A. 1, 333; cf. id. ib. 1, 32; 3, 200; Ov. M. 3, 175; id. F. 2, 335 et saep.: circum villulas nostras, Cic. Att. 8, 9, 3: pios per lucos, Hor. C. 3, 4, 7: inter audaces lupus errat agnos, id. ib. 3, 18, 13; cf. of beasts, id. S. 1, 8, 35; id. Epod. 2, 12; Verg. E. 1, 9; 2, 21; 6, 40; id. G. 4, 11 et saep.—Pass. impers.: male tum Libyae solis erratur in agris, Verg. G. 3, 249.—Prov.: in media luce errare, Sen. Ben. 5, 6, 3.—
- b Transf., of inanimate things: (stellae) quae errantes et quasi vagae nominantur, Cic. Rep. 1, 14; so of the planets, id. N. D. 2, 20; 3, 20; id. Tusc. 1, 25, 62; Plin. 2, 6, 4, § 12; Vulg. Jud. 13; cf. of the motion of the stars in gen., Hor. Ep. 1, 12, 17: Cocytus errans flumine languido, id. C. 2, 14, 18; cf. Verg. G. 3, 14: errantesque per altum Cyaneae, Val. Fl. 4, 561: hic lintres errare videres, Ov. F. 2, 391: vidi ad frontem sparsos errare capillos, i. e. flying about, Prop. 2, 1, 7; cf. id. 2, 22, 9: errantia lumina, i. e. moving fitfully about, Prop. 3, 14, 27 (4, 13, 27 M.); cf. Stat. Th. 10, 150: pulmonibus errat Ignis edax, i. e. spreads, runs about, Ov. M. 9, 201 et saep.—
- 2 Trop., to wander, stray at random: ne vagari et errare cogatur oratio, Cic. de Or. 48, 209; cf.: errans et vaga sententia (opp. stabilis certaque), id. N. D. 2, 1, 2: eo fit, ut errem et vager latius, id. Ac. 2, 20, 66: ut ingredi libere, non ut licenter videatur errare, id. Or. 23, 77: errans opinio (opp. stabilis conscientia), id. Fin. 2, 22, 71: dubiis affectibus errat, Ov. M. 8, 473: ne tuus erret honos, be in doubt, uncertain, id. F. 1, 468; cf. id. ib. 3, 543.— Poet., with a rel.-clause: erro, quam insistas viam, I am uncertain, in doubt, Plaut. Mil. 3, 1, 197 (792); cf.: inter recens et vetus sacramentum, i. e. to hesitate, vacillate, Tac. H. 4, 58.—
- B In partic., to miss the right way, to lose one's self, go astray (in the literal sense rarely, but in the trop. freq. and class.).
- 1 Lit.: homo qui erranti comiter monstrat viam, Enn. ap. Cic. Off. 1, 16, 51: errare viā, Verg. A. 2, 739: maledictus qui errare facit caecum in itinere, Vulg. Deut. 27, 18.—
- 2 Trop., to wander from the truth, to err, mistake: avius errat Saepe animus, Lucr. 3, 463; cf. id. 2, 740: totā erras viā, Ter. Eun. 245; cf.: in eo non tu quidem totā re, sed temporibus errasti, Cic. Phil. 2, 9 fin.: longe, Ter. Ad. 65; cf. procul, Sall. J. 85, 38 Kritz. N. cr.: errant probe, Plaut. Am. 3, 3, 20 (975): vehementer, Cic. Ac. 2 (Luc.), 32, 103: valde, id. de Or. 2, 19, 83 et saep.: errare malo cum Platone quam cum istis vera sentire, Cic. Tusc. 1, 17, 39; cf. id. Balb. 28, 64: erras, si id credis, Ter. Heaut. 105; so with si, id. Hec. 682; Caes. B. G. 5, 41, 5; 7, 29, 2 et saep.: de nostris verbis errat, Ter. Heaut. 263: in aliqua re, Quint. 6, 3, 112; 10, 2, 21; 11, 1, 81 al.: in alteram partem, id. 10, 1, 26; cf.: in alienos fetus, Liv. 31, 12, 8.—Less freq. with acc. of a neutr. pronoun: mone, quaeso, si quid erro, Plaut. Most. 1, 3, 30 (186); so with quid, Ter. And. 498; Quint. 2, 5, 16; 2, 3, 11; 2, 6, 6: hoc, Ter. Phorm. 804.—Poet. also with the acc. of a noun: errabant tempora, i. e. in chronology, Ov. F. 3, 155.— Pass. impers.: si fuit errandum, Ov. H. 7, 109: si nihil esset erratum, Quint. 6, 5, 7: si erratur in nomine, Cic. Fin. 4, 20 fin.; cf.: tutius circa priores erratur, Quint. 2, 5, 26: uno verbo esse erratum, id. 7, 3, 17. —Sometimes, in a palliative manner, of moral error, to err through mistake: pariter te errantem et illum sceleratissimum persequi, Sall. J. 102, 5; cf. id. ib. 104, 4. —Hence,
- b errātum, i, n., an error, mistake, fault: illud de Flavio et fastis, si secus est, commune erratum est, Cic. Att. 6, 1, 18; cf. id. ib. 13, 44 fin.: cujus errato nulla venia, recte facto exigua laus proponitur, id. Agr. 2, 2, 5; id. Fam. 5, 20, 8: nullum ob totius vitae non dicam vitium, sed erratum, id. Clu. 48; cf. id. Lig. 1; id. Sull. 23; and in plur., id. Fam. 16, 21, 2; Sall. J. 102, 10; Ov. P. 2, 3, 66.—
- II Act. in Aug. poets (only in part. perf.), to wander over or through: immensum est erratas dicere terras, Ov. F. 4, 573: ager, id. ib. 3, 655: orbis, Val. Fl. 4, 447: litora, Verg. A. 3, 690.
- a wanderer, vagabond, vagrant, Tib. 2, 6, 6; Ov. H. 15, 53.—Used esp. of slaves: ut errones aliquem cujus dicantur invenient, Plin. Ep. 2, 10, 5; Edict. Aedil. ap. Gell. 4, 2, 1; Dig. 21, 1, 17, § 14; 49, 16, 4 fin.; Hor. S. 2, 7, 113.—Of the queen-bee: dux, Col. 9, 10 fin. —Of the planets, Nigid. ap. Gell. 3, 10, 2; 14, 1, 11.—Of vagabond soldiers: nec nostros servire sinant errorribus agros, Verg. Dir. 70 Rib.
I intr., ¶ 1 errer, aller çà et là, marcher à lʼaventure : Cic. Clu. 175 ; circum villulas Cic. Att. 8, 9, 3, visiter à lʼaventure ses maisons de campagne || [fig., en parl. du style] : Cic. de Or. 1, 209 ; Or. 77 || erro, quam insistas viam Pl. Mil. 793, je ne vois pas où tu veux en venir ¶ 2 faire fausse route, se fourvoyer, sʼégarer : erravitne via ? Virg. En. 2, 739, sʼest-elle trompée de route ? || [fig.] sʼécarter de la vérité, être dans lʼerreur, se tromper, se méprendre : tota errare via Ter. Eun. 245, se tromper du tout au tout : vehementer, valde Cic. Ac. 2, 103 ; de Or. 2, 83, se tromper fortement ; cum Platone Cic. Tusc. 1, 39, avoir tort avec Platon ; in eo non tu quidem tota re, sed temporibus errasti Cic. Phil. 2, 23, là-dessus (à ce propos), tu tʼes fourvoyé non pas sur le fait totalement, mais sur les dates ; in alteram partem Quint. 10, 1, 26, se tromper dans un sens ou dans lʼautre || hoc, aliquid errare Ter. Phorm. 804 ; Quint. 2, 5, 16, se tromper sur ce point, sur un point || [pass. impers.] : erratur in nomine Cic. Fin. 4, 57, on se trompe sur le nom || commettre une faute, faillir, pécher par erreur : Sall. J. 102, 5 ; 104, 4 ||
II tr. [poét.] errata litora Virg. En. 3, 690, rivages parcourus à lʼaventure, cf. Ov. F. 4, 573.
- 1. rondzwerven, ronddwalen (ook metaf.) [per lucos; per litora]; ➤ errantes stellae planeten; non per dubias errant mea carmina laudes (Tib.); errantes oculi onrustig;
- 2. wankelen (ihb. metaf.); ➤ sententia errans; dubiis affectibus ~; errans opinio onzeker; errantes male ferre pedes (Tib.) nauwelijks op de been blijven;
- 3. verdwalen; (het doel) missen; ➤ erranti viam monstrare; viā ~ van de weg afraken; metaf.: oratio errans;
- 4. zich vergissen (in: abl.; in m. abl.; m. acc. neutr. v.e. pron.; poët. ook m. acc. v.e. subst.); ➤ valde ~; in alteram partem ~; tempora ~ zich in de tijdrekening vergissen; quid erro? in hoeverre vergis ik me?;
- 5. (mor.) een fout maken, zich vergissen; II. tr. (poët.) (dwalend) zwerven door (m. acc.) [litora]; ➤ terrae erratae.
遊。亂走。食草于山。 錯。謬。— tota re 全错。盡差。— longe 失之遠甚。甚錯。— via 失路。— a vero 失眞。— de illa re 想錯此事。 Erratur in nomine 誤名。 Navis una a residua classe cum erravisset —舟旣離隊。
Suggest a Translation
See an image
- to wander, stray, rove, roam: cum vagus et exsul erraret: non certis passibus, O.: circum villulas nostras: per urbem, L.—Passimpers.: solis erratur in agris, V.—Of things: quae (stellae) errantes nominarentur, planets: Stellae sponte suā iussaene errent, H.: ubi flexibus errat Mincius, V.: pulmonibus errat Ignis edax, spreads, O.: extremus si quis super halitus errat, flutters, V.: errantibus oculis, wavering, V.: relegens errata retrorsus Litora, V.: erratas dicere terras, O.—To miss the way, lose oneself, go astray: qui erranti monstrat viam, Enn. ap. C.: errare viā, V.—Fig., to wander, stray at random: ne errare cogatur oratio: errans sententia: dubiis adfectibus errat, O.: ne tuus erret honos, be in doubt, O.—To be in error, err, mistake, go wrong, go astray: de nostris verbis, T.: totā viā, T.: non totā re, sed temporibus: procul, S.: valde: cum Platone: errare, si sperent, etc., Cs.: te errantem persequi, S.: errans in ahenos fetūs natura, producing monsters, L.: Teneo quid erret, T.: errabant tempora, in chronology, O.— Passimpers.: si fuit errandum, O.: si erratur in nomine: et in cognomine erratum sit, L.
- 1 erro, a wanderer, vagabond: fugitivus erro, H.—A wanderer in love, Tb.
-
…adquirere ad fidem quid enim exspectas bellum quid ergo in vastatione omnium tuas possessiones sacrosanctas futuras putes an tabulas novas errant qui istas a Catilina exspectant meo beneficio tabulae novae proferuntur, verum auctionariae ; neque enim isti qui possessiones habent…
Cicero, in Catilinam
-
…esse sentiunt ; patefeci in senatu hesterno die ; Catilina ipse pertimuit, profugit hi quid exspectant ne illi vehementer errant, si illam meam pristinam lenitatem perpetuam sperant futuram. quod exspectavi, iam sum adsecutus ut vos omnes factam…
Cicero, in Catilinam
-
…vehit unda, sepulti. Nec ripas datur horrendas et rauca fluenta transportare prius quam sedibus ossa quierunt. Centum errant annos volitantque haec litora circum ; tum demum admissi stagna exoptata revisunt. Constitit Anchisa satus et vestigia pressit ,…
Vergil, Aeneid
-
…cogor habere deos. Milanion nullos fugiendo, Tulle, labores saevitiam durae contudit Iasidos. nam modo Partheniis amens errabat in antris, ibat et hirsutas ille videre feras ; ille etiam Hylaei percussus vulnere rami saucius Arcadiis rupibus ingemuit…
Propertius, Elegies
-
…, O sanctissima vates, praescia venturi, da, non indebita posco regna meis fatis, Latio considere Teucros errantisque deos agitataque numina Troiae. Tum Phoebo et Triviae solido de marmore templum instituam, festosque dies de nomine Phoebi…
Vergil, Aeneid
-
…super, iactatos aequore toto Troas, reliquias Danaum atque immitis Achilli, arcebat longe Latio, multosque per annos errabant, acti fatis, maria omnia circum. Tantae molis erat Romanam condere gentem Vix e conspectu Siculae telluris in…
Vergil, Aeneid
-
…frustretur ipse se, aut sic cogitet, Defunctus iam sum, nihil est quod dicat mihi ; Is ne erret moneo et desinat lacessere. Habeo alia multa quae nunc condonabitur ; Quae proferentur post, si perget laedere Ita…
Terence, Eunuchus
-
…tamen. At ego infelix neque ridiculus esse neque plagas pati Possum. Quid tu his rebus credis fieri tota erras via. Olim isti fuit generi quondam quaestus apud saeclum prius. Hoc novum est aucupium ego adeo hanc primus…
Terence, Eunuchus
-
…ad maiora enim quaedam nos natura genuit et conformavit, ut mihi quidem videtur. ac fieri potest, ut errem, sed ita prorsus existimo, neque eum Torquatum, qui hoc primus cognomen invenerit, aut torquem illum hosti…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…equidem tecum, dum te in foro tenuit ratio honorum tuorum, certe numquam hoc modo ignoscite, iudices ; erravit, lapsus est, non putavit ; si umquam posthac. ad parentem sic agi solet, ad iudices non…
Cicero, pro Ligario