examinate
exāmĭnātē, adv.,
- carefully, considerately, v. examino, P. a. fin.
exāminātē, Adv. (examinatus), geprüft, d.i. mit Überlegung, mit Sorgfalt, bedachtsam, verb. perpense atque examinate, Ambros. Cain et Abel 1, 2,5: ex. credere, Tert. de praescr. 33: spatiis ex. dimensis, Amm. 29, 1, 30: Compar., examinatius deliberare, Amm. 25, 7, 7: legere, Amm. 30, 3, 2.
sacerdos: ‘decimas dabis omnium que possides.’ ‥ penitens: ‘si ita ~im [v. l. ~e ] dande sunt decime, quis salvatur quia de tot milibus quis bene decimat? ’
exāmĭnātē, avec examen : Tert. Præscr. 33 || -tius Amm. 25, 7.