exanimatio
exanimatio, faintness, terror
exănĭmātĭo, ōnis, f. [exanimo].
- A depriving of breath, suffocating: volvarum, i.e. hysterical passion, Plin. 32, 3, 13, § 28 (for which suffocatio, id. 20, 5, 15, § 30, and strangulatus, id. 26, 15, 90, § 153).—
- II Trop., terror, fright: exanimatio metus subsequens et quasi comes pavoris, Cic. Tusc. 4, 8, 19; cf. id. ib. 4, 6, 13: si cavebimus, ne in perturbationes atque exanimationes incidamus, id. Off. 1, 36, 131.
exanimātio, ōnis, f. (exanimo), die »Beraubung des Atems«; dah. I) die Erstickung, vulvarum exanimationes, Mutterbeschwerden, Plin. 32, 28. – II) übtr., das Außersichgeraten, a) der besinnungslose Zustand des Mutlosen, Plur. bei Cic. de off. 1, 131. – b) das Entsetzen des Furchtsamen, Cic. Tusc. 4, 19.
corporis mortui viva compositione probante hanc sancti viri ultimam ~onem non exinanitionem fuisse
usque fere ad ~onem jactu lapidis contritus et spiculo vulneratus
illud diluvium [sc. Noe ] est animancium / exanimacio morsque vivencium
exănĭmātĭō, (16) ōnis, f. (exanimo), suffocation : Plin. 32, 28 || [fig.] saisissement, épouvante : Cic. Tusc. 4, 19 ; pl., Cic. Off. 1, 131.
exanimātiō ōnis, f
- exanimo, faintness, terror: metum subsequens:in exanimationes incidere.