exaratio
exărātĭo, ōnis, f. [exaro] (late Lat.). *
- A ploughing up, Mart. Cap. 6, § 637.— *
- II Transf., a writing, composition, Sid. Carm. 9, 335.
exarātio, ōnis, f. (exaro), I) das Ausackern, Auspflügen, Mart. Cap. 6. § 637 (Porphyr. Hor. epod. 2, 63 jetzt aratione). – II) das Schreiben, die Schrift, Sidon. carm. 9, 335.
ubi ‥ erit questio ‥ de clausura vel impedimento, seu ~one, sacione, seu dirrupcione vie
citra plenam ~onem jugeris, nolite missas ad aratrum revocare manus [cf. ]Luc. ix 62
prout seniorum relatione seu scriptorum quorumlibet ~one perpendere potui
exărātĭō, ōnis, f. (exaro), ¶ 1 action de déterrer en labourant : Capel. 6, 637 ¶ 2 action dʼécrire, écrit : Sid. Carm. 9, 335.
Capell. 9.
p. 204. Etruria Tagetis
Exarationecelebrata,
h. e. qua in agro Tarquiniensi, inter arandum Tages ille exstitit, de quo
Cic. 2.
Divin. 23.