exasperatio
exaspĕrātĭo, ōnis, f. [exaspero],
- a roughness, Scrib. Comp. 222; Veg. Vet. 5, 61, 1.—
- II Bitterness, exasperation, Tert. adv. Marc. 2, 16; Macr. S. 7, 12, 38.
exasperātio, ōnis, f. (exaspero), I) das Rauhwerden, die Rauhigkeit, oris, Macr. sat. 7, 12, 38: faucium, Veget. mul. 5, 61, 1: absol., Scrib. Larg. 222. – II) die Erbitterung, Tert. adv. Marc. 2, 16. Greg. M. epist. 11, 34.
gustum lingue fervor impedit. ideo ~one preventa suavitas excluditur
eisdem, pro ~onele pykks , iiij d.
apcius inclinabitur ad reddendum vobis quod est vestrum suavitate sermonis quam ~one
rex ‥ duriciam contra ‥ ecclesiam exercere disposuit ut ipsam ‥ ab omni privaret proteccione ‥ quinpocius videretur ejus infestatoribus ~onum calcaria ministrare
viris ‥ ecclesiasticis ‥ exemptis notificatis ‥ expressius, ‥ sine ‥ dictorum exemptorum ~one ‥ iiij d‥. colligi faciatis
exaspĕrātĭō, ōnis, f. (exaspero), action de rendre raboteux : exasperatio faucium Veg. Mul. 2, 126, 1, enrouement || [fig.] irritation : Tert. Marc. 2, 16.