expiator
expĭātor, ōris, m. [expio],
- an atoner, expiator (post-class.): impuritatis, Tert. Pudic. 15 fin.
expiātor, ōris, m. (expio), der Sühner, Eccl.: criminum, Anthol. Lat. 928, 71 R.
~or est dum fit peccati remissio, propitius dum per remissionem datur reconciliatio
expĭātŏr, ōris, m. , celui qui purifie : Tert. Pud. 15.