expilatio
expilatio, a pillaging, plundering
expīlātĭo, ōnis, f. [expilo],
- a pillaging, plundering (rare but class.): expilatio direptioque sociorum, Cic. Off. 2, 21, 75; cf.: expilationes direptionesque sociorum et civium, id. ib. 3, 8, 36.
expīlātio, ōnis, f. (expilo), die Ausplünderung, Beraubung, absol., Apul. met. 4, 18: m. obj. Genet., Asiae, Cic. Verr. 3, 6: expilatio direptioque sociorum, Cic. de off. 2, 75. – Plur., expilationes fanorum, Cic. Verr. 3, 23: expilationes direptionesque sociorum et civium, Cic. de off. 3, 36.
expīlātĭō, (14) ōnis, f. (expilo), action de piller, pillage : Cic. Off. 2, 75 ; Verr. 2, 3, 6 || pl., Cic. Verr. 2, 3, 23.
expilatio , onis. f. et, v. expilo
See an image
See an image
expīlātiō ōnis, f
- expilo, a pillaging, plundering.. Asīae: sociorum.—Plur: fanorum.