expiatio
expiatio, satisfaction, atonement, expiation
expĭātĭo, ōnis, f. [expio],
- satisfaction, atonement, expiation (rare but class.): at vero scelerum in homines atque impietatum nulla expiatio est, * Cic. Leg. 1, 14, 40: foederis rupti, Liv. 9, 1, 4; Vulg. Exod. 29, 36 al.
expiātio, ōnis, f. (expio), die Sühnung, Sühne, scelerum in homines et impietatum, Cic. de legg. 1, 40: fanorum, Liv. 5, 20, 5: foederis, Liv. 9, 1, 4: audio, quibus dis iratis expiatio debeatur, Cic. de har. resp. 21. – Plur., expiationes et procurationes, Cic. de legg. 2, 34: funera atque expiationes, Macr. sat. 1, 16, 8: expiationes procurationesque prodigiorum, Sen. nat. qu. 2, 38, 3.
pro ~one delictorum suorum
pro ~one piaculorum ejus
pro ~one piaculorum meorum et absolutione criminum meorum
pro nostrorum ~one scelerum
fit autem ~o holocaustis
ad ~onem Israhelitici populi ‥ spoponderunt oracula
pro ~one animae meae
mensis, in quo animarum ~ones apud antiquos celebrantur, Februarius est appellatus
pro ~one lepre
expĭātĭō, (14) ōnis, f. (expio), expiation : Cic. Leg. 1, 40 ; Liv. 5, 20, 5 || pl., Cic. Leg. 2, 34 ; Sen. Nat. 2, 38, 3.
expiātiō ōnis, f
- expio, satisfaction, atonement, expiation: scelerum in homines: foederis rupti, L.: fanorum, propitiation, L.—Plur., C.