expiatorius
expĭātōrĭus, a, um, adj. [expiator],
- atoning, expiatory (late Lat.): poenae, Aug. Civ. D. 21, 13.
expiātōrius, a, um (expiator), sühnend, poenae, Augustin. de civ. dei 21, 13.
expĭātōrĭus, a, um, expiatoire : Aug. Civ. 21, 13.