expertus
expertus, tried, proved, known by experience
expertus, a, um, Part. and P. a., from experior.
expertus, a, um, PAdi. m. Superl. (v. experior), durch Erfahrung erkannt, versucht, erprobt, bewährt, exercitus, Liv.: vetus expertusque miles, Tac.: virtus exp., Liv. u. Vell.: vir virtutis expertae, Iustin.: industriae expertae (vir), von usw., Suet.: per omnia expertus, durchaus bewährt, Liv.: ostentum sibi ac maioribus suis in omni ducatu expertissimum, Suet. Tib. 19. – m. Genet., expertus belli, Verg. u. Tac.: sagittae, Sil.: femina experta fecunditatis, Tac. – m. Abl., expertus tribuniciis certaminibus, Liv.: expertus bellis animus, Tac. – ➳ Bei Cic. Balb. 16 ist (virtus) experta bloß Konjektur (Baiter, Kayser u. Müller nach Halms Konjektur visa); u. bei Liv. 24, 22, 2 liest man jetzt indignitates homines expertos.
expertus, (13) a, um, p. p. de experior || adjt , éprouvé, qui a fait ses preuves : expertus belli Tac. H. 4, 76, aguerri || expertissimus Suet. Tib. 19.
- 1. ervaren (in: gen.; abl.) [belli; tribuniciis certaminibus];
- 2. beproefd, bewezen [exercitus; virtus].
expertus
adj.
- P. of experior, tried, proved, known by experience: vir expertae virtutis, L.: libertatis dulcedine nondum expertā, L.: miles, Ta.: per omnia, L.—Experienced in: belli iuvenes, V.