facete
facete, finely, gracefully, neatly
făcētē, adv., v. facetus fin.
facētē, Adv. (facetus), I) zierlich, satin ut facete aeque atque ex pictura astitit? Plaut. Stich. 271. – II) übtr.: a) fein, voll Anmut, nett, verb. facete et callide, Plaut.: facete, lepide, laute, nil supra, Tr.: facete dictum, ein schön gesprochenes, Plaut.: Compar., duo volumina composita facetius et eruditius, Col. 1, 1, 14. – b) launig, witzig, drollig, verb. ridicule ac facete, Cic.: fac. et commode facere, einen guten Witz machen, Cic.: fac. ludere in alqd, Plin.: si (contumelia) facetius iactatur, urbanitas dicitur, Cic.: eruditissime simul et facetissime dixit, Plin. ep.: fac. et defricate, Naev. com. fr.
~e satis ‥ respondit
respondit ‥: “hoc herniosus es membro”, quod ~ius Gallice dicitur:“de cest membre es tu magrinez”
ut eis quodcumque vellet ‥ non minus ~e quam expedite proferret
făcētē (13) (facetus), ¶ 1 dʼune façon élégante, avec grâce : Pl. St. 271 || finement, joliment : Pl. Capt. 176 ; Pers. 455 ; -tius Cic. Amer. 128 ¶ 2 dʼune manière plaisante, spirituelle : aliquid facete dicere Cic. Verr. 2, 4, 95, dire qqch. avec esprit, faire un trait dʼesprit, cf. de Or. 1, 75 ; 243 ; 2, 286, etc. ; -tissime Cic. de Or. 2, 223.
facētē adv.with comp.and sup.
- facetus, finely, gracefully, neatly: dictum, T.—Pleasantly, wittily, facetiously: dicere: multa conligere: facetius eludimur: facetissime dare.