falsidicus
falsĭdĭcus, a, um, adj. [falsus-dico],
- speaking falsely, lying (ante- and postclass.): fallaciae, Plaut. Capt. 3, 5, 13 (671); id. Trin. 3, 3, 40 (768); Att. ap. Prisc. p. 709; Aus. Epigr. 118, 17.
falsidicus, a, um (falsus u. dico) = ψευδολόγος (Gloss.), trügerisch (lügnerisch) redend, lügenhaft, lügnerisch, homo, Plaut. u. Eccl.: mater, Acc. fr.: vates, Lügenprophet, Auson.: fallaciae, Plaut.
~us testis tribus est personis obnoxius
sicofanta ~us
falcidicus, vel falsiloquus,onsoðsagul
cur ~i et maliciosi compositoris animum non consideratis si rerum discretio vestris prevaleret in aensibus?
quidam ~us clericus vester contra nos mendaciter informavit
non ~as parasitorum fribulas ‥ imitabatur
aliter enim mox ut cum tetigero, appellationis alis ~e rete meum effugiet
a loquela Christi virtuosa atque veridica ad fabulas mundi viciosas et falsidecas
falsĭdĭcus, (16) a, um (falsus, dico), menteur, trompeur : Pl. Trin. 770 ; Capt. 671.