falsiloquus
falsĭlŏquus (-locus), a, um, adj. [falsus + loquor],
- that speaks falsehoods: quarum rerum te falsilocum mihi esse nolo. Plaut. Capt. 2, 2, 14 (264); Prud. Apoth. 107; also Plaut. Mil. 2, 2, 36 (191), glossema.—Subst.: fal-sĭlŏquus, i, m., a false accuser, Vulg. Job, 16, 9.
falsiloquus (falsilocus), a, um (falsus u. loquor), trügerisch (lügnerisch) redend, lügenhaft, a) v. Pers., Vulg. Iob 16, 9. Cl. Mam. de anim. 2, 11 in.: m. Genet., quarum rerum te falsilocum mihi esse nolo, doch wünsche ich, daß du dabei nicht lügest, Plaut. capt. 264. – b) v. Lebl.: pagina divini libri, Prud. apoth. 107: vanitas, Cl. Mam. de anim. 3, 9, 3.
melius credebam veritati quam ~ae aliorum narrationi
falsiloquis praebebant jurgia linguis
vos ~os et mendosos fures
si vobis a ~is et erroris spiritibus vestra persuasa est opinio
homo ~us vel falsus in verbis
falsĭlŏquus (16) (-lŏcus), a, um, (falsus, loquor), menteur : Pl. Capt. 264 ; Mil. 191.