fatuor
fătŭor, āri, v. dep. n. [1. fatuus],
- to talk foolishly: desine fatuari, Sen. Apocol. 7, 1.
fātŭor, āri, v. dep. n. [2. fatuus],
- to be inspired: Fauno fuit uxor nomine Fatua, quae assidue divino spiritu impleta velut per furorem futura praemonebat: unde adhuc qui inspirari solent, fatuari dicuntur, Just. 43, 1, 15; cf. Serv. ad Verg. A. 3, 443.
1. fatuor, ārī, (1. fatuus) albern-, einfältig schwatzen, tu desine fatuari, Sen. apoc. 7, 1.
2. fātuor, ārī (2. Fātuus), begeistert sein, Iustin. 43, 1, 8. Serv. Verg. Aen. 3, 443.
1 fātŭor, ārī (fatuus 2), être en proie au délire prophétique : Just. 43, 1, 8.
2 fătŭor, (16) ārī (fatuus 1), extravaguer : Sen. Apoc. 7, 1.
Fatuauxore
Fauni. Justinus 43.1.
Faunofuit uxor nomine
Fatua, quæ assidue divino spiritu impleta velut per furorem futura præmonebat : unde adhuc qui inspirari solent, fatuari dicuntur. - 2. Est item ineptire.
Senec. Apocolocyn. ante med. Audi me, et desine fatuari.