fatue
fătuē, adv., v. 1. fatuus fin.
fatuē, Adv. (fatuus), albern, ungereimt, Tert. adv. Herm. 10 in.; de pat. 6 u.a. Eccl. – ➳ Quint. 6, 4, 8 sehr zweifelhaft, s. Halm z. St.
fatuiter,dyslice
~e,gemad
quicquid agit fatuus, quicquid fatue meditatur, / esse putat verum; fatuus sic infatuatur
quod dictum fatui, quum non ~e sed potius prophetice prolatum fuerit, mors ‥ subsecuta evidenter comprobavit
‘per mortem Dei’ [etc. ] ~e nimis et indiscrete jurare presumunt
fere xx homines ~e peremerunt
de aliis interrogatus, locutus est ~e
recognoverunt capcionem dicte ville de Berewyk ~e fuisse factam
fătŭē (fatuus 1), sottement : Tert. Herm. 10.