feteo

fētĕo (less correctly foetĕo, faetĕo), ēre, no perf., v. n. [Sanscr. dhū-, dhūmas, smoke; Gr. θῦμα, θύος; Lat. fumus; fetere (or foet-), for fovitere; cf. also foedus].

• Lit., to have an ill smell, to stink: an fetet anima uxori tuae? Plaut. As. 5, 2, 44 (894); 78 (928): fetere multo Myrtale solet vino, Mart. 5, 4, 1: abstineat a fetentibus acrimoniis allii vel caeparum, Col. 9, 14, 3.—
• II Fig.: fi! fi! fetet Tuus mihi sermo, Plaut. Cas. 3, 6, 7 (726): omnes civitates lupanaribus fetent, Salv. Gub. D. 7, 23.

fēteo, -ēsco, s. foeteo, -esco.

See: fetere

fētĕō, -tēscō, v. fœt-.