fetidus
fetidus, of an ill smell, stinking, fetid
fētĭdus (faet-, foet-), a, um, adj. [feteo].
- Prop., that has an ill smell, stinking, fetid: anima fetida, Plaut. Merc. 3, 3, 13 (574); cf.: cum isto ore fetido teterrimam nobis popinam inhalasses, Cic. Pis. 6, 13: corpus, Suet. Ner. 51: pisces, Plaut. Capt. 4, 2, 33 (813).—Comp.: dejectiones, Cels. 3, 2.—
- II Fig., foul, disgusting: libido, Prud. στεφ. 2, 245.—Of heresy (sup.): fetidissimus fons, Cassiod. Hist. Eccl. 7, 11 fin.
fētidus, s. foetidus.
fētĭdus, a, um, v. fœtidus.
fētidus (foet-)
adj.
- FAV-, of an ill smell, stinking, fetid: os.