fictura
fictūra, ae, f. [fingo],
- a forming, fashioning (ante- and post-class.): fortunae, Plaut. Trin. 2, 2, 86 (361): satis placet fictura, i.e. disguise, id. Mil. 4, 4, 53 (1189): avarus ab uno solum verbo inclinatum, quod est aveo eademque fictura, qua est amarus, formation, Gell. 10, 5, 3.
fictūra, ae, f. (fingo), I) die Bildung, Plaut. trin. 365. – bes. die Wortbildung, Gell. 10, 5, 3. – meton., das Gebilde, Chalcid. Tim. 349. – II) die Erfindung, Erdichtung, satis placet fictura, Plaut. mil. 1189.
fictūra, æ, f. (fingo), action de façonner, façon [fig.] : Pl. Mil. 1189 || formation, composition de mots : Gell. 10, 5, 3.
Fissura)
Sectura. Gloss. Isid. Præceptum Odonis Reg. Franc. pro Eccles. Ausonensi, inter Concilia Hisp. tom. 3. pag. 164. col. 1 :
Deinde per stratam per serram longam discurrentem super villam Matacanis, et pervenit adEadem notione quaFicturam qui discurrit in Lubricato ; deinde a rivo lato usque in Lubricatum.
Fictus 4.