fidedictor
fĭdĕdictor, ōris, m. [1. fides-dico],
- a surety, bail: fidejussor, Bonifac. ap. Aug. Ep. 23.
fidedictor, ōris, m. (v. fidedico, d.i. fideiubeo), der Gutsager, Bürge, Bonif. in Augustin. epist. 98, 7.
fĭdēdictŏr, ōris, m. (fides, dico), garant, répondant : Bonif. d. Aug. Ep. 98, 7.