fideiussio
fĭdĕjussĭo, ōnis, f. [fideiubeo], jurid. t. t.,
- a giving or being surety; suretyship, bail: servus fidejussionis nomine obligari non potest, Dig. 46, 1, 20; ib. 10, 2.
fideiussio, ōnis, f. (fideiubeo), das Gutsagen, die Bürgschaft, Firm. math. 3, 11, 16. p. 180, 8 Kr. u. Sk. u. ICt.
See: fidejussere