fossio
fossio, a digging
fossĭo, ōnis, f. [fodio],
- a digging (rare but class.): recenti fossione terram fumare calentem, Cic. N. D. 2, 9, 25; Col. 11, 2, 41; Plin. 17, 26, 39, § 247.—In plur.: quid fossiones agri repastinationesque proferam? Cic. de Sen. 15, 53.—
- II Transf., a ditch, Vitr. 8, 1, 5.
fossio, ōnis, f. (fodio), I) das Graben, a) das Umgraben des Bodens, Cic. de nat. deor. 2, 25. Col. 4, 14, 2 u.a.: Plur., fossiones agri, Cic. de sen. 53. – u. das Umgraben der Erde um den Weinstock, Pallad. 4, 7, 2. Isid. 17, 5, 30. – b) das Graben = Ausgraben, fossio puteorum u. Plur. fossiones puteorum, Vitr. 8, 6 (7), 12. – II) meton., die Grube, Vitr. 8, 1, 5.
~o,dicung
cum aliquis intendens sepelire mortuum fodit sepulchrum, preter intencionem suam est si ibi inveniat thesaurum; tamen respectu ~onis et deposicionis concurrencium est per se quod inveniat
ut equi ‥ hynnitu, fremitu, et ungularum ~one sevientes vix a sessoribus poterant coherci
in ~one et siccacione turbarum in dicta mora. ‥ et in ~one debussockes in Russhedole
cum autem adnectit ‘foderunt manus meas et pedes meos’ [], per ~onem manuum ejus et pedum ex clavis factam crucifixum membrorum ejus in cruce demonstrat Psalm. xxi 17
fossĭō, (16) ōnis, f. (fodio), action de creuser, forage : Cic. Nat. 2, 25 || action de piocher, labour : Cic. CM 53 || un fossé : Vitr. Arch. 8, 1, 5.
fossiō ōnis, f
- FOD-, a digging: recens: fossiones agri.