fosso
fosso, āvi, ātum, 1, v. freq. a. [fodio],
- to dig, pierce (ante-and post-class.): corpora telis, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 100 (Ann. v. 569 ed. Vahl.).—Hence,
- 1 fossātum, i, n., a ditch, fosse, Pall. Sept. 13; Capitol. Gord. 28; Veg. Mil. 4, 16.—
- 2 fossātus, i, m., a boundary, Auct. Rei Agr. p. 254 and 267 Goes.
fosso, (āvī), ātum, āre (Intens. v. fodio), I) = fodio, nur im Partic. subst., a) fossātum, ī, n., der Graben, Pallad. u.a. – insbes. = τάφος, das Grab, Gloss. – b) fossātus, ī, m., der Graben (franz. fossé), Gromat. vet.: finalis, ibid. – II) stechen, durchbohren, fossari corpora telis, Enn. ann. 571.
fossō, ātum, āre, fréq. de fodio, tr., percer [de traits] : Enn. Ann. 571.