gradatio
gradatio, a climax
grădātĭo, ōnis, f. [gradus]. *
- Lit., the making of a staircase or series of steps, as in a theatre: lapideis et marmoreis copiis gradationes (theatri) ab substructione fieri debent, the seats ascending by gradations, Vitr. 5, 3.—
- II Trop., rhet. t. t., a gradation or climax in speaking, Gr. κλῖμαξ: gradatio est, in qua non ante ad consequens verbum descenditur, quam ad superius conscensum est, hoc modo: Nam quae reliqua spes manet libertatis, si illis et quod libet, licet; et quod licet, possunt; et quod possunt, audent; et quod audent, faciunt; et quod faciunt, vobis molestum non est? etc., Auct. Her. 4, 25, 34; Cic. de Or. 3, 54, 207; Quint. 9, 1, 34; 9, 3, 54; Isid. 2, 21, 4.
gradātio, ōnis, f. (gradus), I) die Errichtung der Stufen, Stufenerhöhung, scalarum, Vitr. 5, 3, 3. – II) = κλιμαξ, die Steigerung im Ausdrucke, eine Redefigur, wo immer das vorhergehende Wort wiederholt und durch ein stärkeres gesteigert wird, Cornif. rhet. 4, 34. Cic. de or. 3, 207. Quint. 9, 1, 34. Augustin. de doctr. Chr. 4, 7, 11. Isid. orig. 2, 21, 4.
climax, ~o
a duobus episcopiis ‥ nefanda ~one ambitionis et supplantationis ascenderat
non potuit quia non voluit; noluit quia ratio non fuit. et quia ratio non fuit, non debuit. quam ~onem ‥
~o est quando gradatim fit decensus; ~o quoque fit dupliciter; fit enim per resumptionem dictionis precedentis, ut hic: ‘venit et invenit, invenit et addidit arma, / addidit et rabies tota Robertus erat’ ‥
~o ‥ que a Donato metatempsis dicitur quandoque fit per inflexionem, quandoque per resumptionem
tractatus ‥ de graduatione medicinarum compositarum
grădātĭō, ōnis, f. (gradus), ¶ 1 gradin : Vitr. Arch. 5, 3 ¶ 2 passage successif dʼune idée à une autre, gradation : Cic. de Or. 3, 207 ; Her. 4, 34.
- 1. (trede v.e.) trap;
- 2. (retor. t.t.) climax in uitdrukkingswijze.
gradātiō ōnis, f
- GRAD-, a climax.