gurdus
gurdus, i, m. [Spanish],
- a dolt, jolterhead, numskull: gurdos, quos pro stolidis accipit vulgus, ex Hispania duxisse originem audivi, Quint. 1, 5, 57; cf.: gurdus lentus, inutilis, Gloss. Isid.; Laber. ap. Gell. 16, 7, 8 (Com. Fragm. v. 13 Rib.).
gurdus, a, um, dumm, tölpelhaft, Laber. com. 13; vgl. Quint. 1, 5, 57.
gurdus, a, um (mot espagnol), balourd, lourdaud : Laber. 13 ; Quint. 1, 5, 57.
Etiamnum Hispani et VasconesGurdos , quos pro stolidis accipit vulgus, ex Hispania duxisse originem audivi.
Duricordes vero et simplices fratres, vel qui litteras discere nolunt, etAbbo lib. 1. de Obsid. Parisiensi vers. 424 :non possunt, ipsi Gurdis operibus intricentur.
Et infra lib. 2. vers. 525 :Noxque falam Gurdis mandat custodibus ipsam.
Ubi, ut et aliis locis,... Ponunt animas cum sanguine Gurdi .
Gurdos, ineptos et stultosinterpretatur. Occurrit etiam in Notis Tyronis pag. 102. Robert. Gaguinus in Poem. vernaculo,
le passe-temps de l'oisiveté:
At contra vocemGuerres et de Dieu le grand flaeil, Et le maillet de sa Justice, Qui est aux bons paix et conseil, Et terreur au Gourt et au nice.
Gourdin bonam partem non semel usurpat Sangelasius in Viridario honoris.
Gordin, eodem sensu, in Lit. remiss. ann. 1459. ex Reg. 190. Chartoph. reg. ch. 7 :
Icellui Boyn commenca à desmentir le suppliant et l'appeller villain Gordin.Unde
Engordelivel
Engourdeli, pro vulgari
Engourdi, hebes, torpens, in Mirac. B. M. V. MSS. lib. 1 :
Ibidem infra,La pensée ont vers Diu si froide, Qu'il sont Engordeli et roide Plus que ne soit poil en fouache.
Engourdeli. Vide infra Gurgus 2.