gurgulio
gurgulio, the gullet, weasand, windpipe
gurgŭlĭo, ōnis, m. [kindred with glutio; v. gurges, gula],
- the gullet, weasand, windpipe: hircus cervice et collo brevi, gurgatione longiore, Varr. R. R. 2, 3, 2; Cic. Fragm. Or. pro Tullio, 10, 21; Lact. Op. D. 11; Arn. 3, 107: huic gurgulio est exercitor, Plaut. Trin. 4, 3, 9 (1016)
gurgŭlĭo, ōnis, collat. form of curculio, q. v.
1. gurgulio, ōnis, m. (gurges), die Gurgel, Luftröhre, Varro u.a.: gurgulionibus insectis, Cic. fr.: gurgulione consecto, Amm.: huic gurgulio est exercitor, der Schlund, d.i. der Rausch, Plaut. trin. 1016.
2. gurgulio, ōnis, m., s. 2. curculio.
dum ‥ gulosa beluarum ingluvies ‥ praedam lurcare non audens hiulcas faucium ~ones opilavit
lingue, ori, uvae, guttori, gurgilioni ‥ adesto tutamine
~o,ðrotbolla
qui ~one perforabit alicui, xij s. emendet(
Inst. Cnuti : gurgulium, id estþrotbolla ; AS:ðrotbolla
gurgullio vel(þrotebolla , xij s.
gurgulium,þrotbolla
pro majori securitate mortis, scissum est ~o ejus
ferrum ‥ in ‥ ~onem delapsum quasi viam petere videbatur in stomachum
~o quandoque dicitur pro priapo
per solam ~onis extensionem ‥ satis fiat mulieribus; femine ‥ vir ‥ placet ‥ si suis validus fuerit et frequentativus dumtaxat in genitalibus
~o, -nis, i.mulot , quia nil est pene nisi guttur, et inde hic gurguliunculus ‥ unde Plautus [] Plaut. Rud. 1325
~ones deprehendere
1 gurgulĭō, (15) ōnis, m. (gurges), œsophage, gorge : Pl. Trin. 1016 ; Varro R. 2, 3, 2.
2 gurgŭliō, c. curculio.
Casula,
Spiritus contra, qui est incorporalis ac tenuis, qui spatium sibi facere non poterat, accepit viam fatalem, quæ vocatur Gurgulio. Is constat ex ossibus flexuosis ac mollibus quasi ex annulis in catenæ modum compactis et cohærentibus, patetque semper hinc transitus.Papiæ MS. Bituric :
gurguliō ōnis, m
- GVOR-, the gullet, weasand, windpipe.