habitualis

habitualis 1 (phil. & theol.) ‘habitual’, latent or potential (dist. from actual) in mind or character. secundum utramque diffinitionem ex parte subjecti supponit, ex parte autem predicati supponit secundum ~em suam diffinitionem (Shirwood) GLA III 19; non est actus nisi ex virtute ~i potentie operantis Peckham QA 31; cum ‥ fingunt unum esse quod nunquam a philosophia ‥ fuit inventum ‥ et dicunt illud esse ~e et ‥ commune presenti, preterito, et futuro Bacon CSTheol. 55; utrum essencia divina videatur visione beata per habitum; quod non, quia quod videtur per habitum videtur per medium ~e Quaest. Ox. 315; [noticiam] ‘~em’ voco quando objectum sic est presens intellectui in racione intelligibilis actu Duns Ord. III 60; sciencia ‥ accipitur pro ipsa presencia ~i objecti in memoria intellectiva, que ‘presencia ~is’ est virtualiter sciencia de tali objecto Ib. 241; actualis paupertas, que in penuria rerum consistit, ‥ preferenda est ~i paupertati, sicut virginitas castitati conjugali Ockham Pol. II 477; licet ‥ in orando non sit actualis devocio ‥ est tamen ‥ ~is devocio que sufficit ad salutem Spec. Incl. 2. 1; non videtur mihi quod Augustinus vult dicere istam conjunccionem anime esse actualem sed ~em tantum Ric. Armagh Sent. 411n; aliquod est ‥ scire actuale, et aliquod ~e, et hec differunt in hoc quod omne scire actualiter est actus de predicamento accionis, et scire ~e est habitus de prima specie qualitatis Wycl. Log. I 177; quia eis [sc. actibus] non correspondet iteratio voluntatis, saltem ~is, non possunt dici plura peccata, sed unum Paul. Angl. ASP 1553. 2 belonging to (mon.) habit. ante altare ‥ votum suum firmavit ‥, ~i deinde vestitur cuculla (Ailr.) NLA II 548.