habitator

hăbĭtātor, ōris, m. [habito],

• a dweller in a house, tenant, occupant: tuam (domum) in Carinis mundi habitatores Lamiae conduxerunt, Cic. Q. Fr. 2, 3, 7: inesse aliquem habitatorem in hac caelesti ac divina domo, id. ib. 2, 35, 90: tumultu habitatorum, Liv. 21, 62, 3 al.: testa in illa vidit habitatorem magnum, Juv. 14, 311; Sen. Ep. 45, 10; Plin. Pan. 50, 3.—
• II Transf., an inhabitant of a country, etc.: incolae atque habitatores, Cic. N. D. 2, 56, 140: civitas habitatoribus vacua, Amm.24, 2, 3: habitatores pagorum, id. 23, 6, 44: oppidi, id. 31, 5, 5; 22, 8, 35: lunae, Macr. Somn. Scip. 1, 11, 7.

habitātor, ōris, m. (habito), der Bewohner, a) der Bewohner eines Hauses u. dgl., der Hausbewohner, bes. der Mieter, tumultu habitatorum territus, Liv. 21, 62, 3: inesse aliquem non solum habitatorem in hac caelesti ac divina domo, sed etiam rectorem et moderatorem, Cic. de nat. deor. 2, 90: multae fabricae ipsae devoratae sunt cum habitatoribus, Treb. Poll. Gallien. 5, 3: sensit Alexander, testa cum vidit in illa magnum habitatorem (Diogenem), Iuven. 14, 311 sq.: grando incussa tectis sine ullo habitatoris incommodo crepitat ac solvitur, Sen. ep. 45, 9: nec iam clarissimorum virorum receptacula habitatore servo teruntur, die Landgüter ber. M. werden nicht mehr von Sklaven (als Besitzer) bewohnt, Plin. pan. 50, 3: tuam (domum) in Carinis mundi habitatores Lamiae (nette Mieter aus der lamischen Familie) conduxerunt, Cic. ad Q. fr. 2, 3, 7. – b) der Bewohner eines Landes u. dgl., der Einwohner, civitas habitatoribus vacua, Amm. 24, 2, 3: Balearium insularum habitatores, Veget. mil. 1, 16: feri sunt illic habitatores pagorum omnium atque pugnaces, Amm. 23, 6, 44: ortis maioribus iurgiis inter habitatores (oppidi) et vetitos, Amm. 31, 5, 5: in hac Taurica insula Leuce sine habitatoribus ullis Achilli est dedicata, Amm. 22, 8, 35: sunt e terra homines non ut incolae (Insassen) et habitatores, sed quasi etc., Cic. de nat. deor. 2, 140: physici habitatores eius (lunae) lunares populos nuncupaverunt, Macr. somn. Scip. 1, 11, 7.

habitator [CL] , dweller, inhabitant (freq. w. obj. gen.); b (fig., w. ref. to Deity or evil spirit). terra interfecta est ab ~oribus suis qui transgressi sunt leges Gildas EB 44; heremi vastitatem lustraturus ‥ contemplativam ‥ rudis ~or exercuit vitam Aldh. VirgP 29; c700 hic fugiant Hierusalim †afitatores AS Inscr. 6; merito loco huic et ~oribus ejus gravis de caelo vindicta ‥ praeparata est Bede HE IV 25 p. 265; c794 pulcherrimorum ~ores locorum Alcuin Ep. 31; erant parentes ‥ Æthelwoldi ~ores civitatis Uuentae Ælf. Æthelwold 2; mortalitas ‥ domos ‥ plurimas ~oribus evacuabat Ord. Vit. IX 2 p. 463; erat ‥ deserta, nullo ~ore multis diebus inculta G. Mon. IV 17; sicut ‥ mare non suos ~ores expuit R. Niger Mil. III 40; J. Sal. Pol. 817A; Neckam SS II 25. 4 (v. ennosigaeus); W. Fitzst. Thom. prol. 8 (v. 2 baro 5a); de ~oribus insule Gir. TH intr. p. 8; Dei formatio facit hominem paradisi ~orem Gros. Hexaem. XI 6; 1283 (v. 2 decus); omnibus ~oribus terre Kilwardby OS 105; 1444 †domigerium ~orum ville Pat 602 m. 13d..  b filium consulis ‥, expulso ~ore, dicto citius curavit Aldh. VirgP 52; necesse est ‥ ut cordis puritatem habeat, quisquis Deum in se ~orem habere desiderat Alex. Cant. Dicta 14 p. 164.

hăbĭtātŏr, (14) ōris, m. (-trīx, īcis, f. ), habitant, habitante : Cic. Q. 2, 3, 7 ; Aus. Idyll. 10, 82.

habitator , oris. m.
居者。本地人。

Suggest a Translation
See an image

habitātor ōris, m

• habito, a tenant, occupant, inhabitant: (domum) habitatores conduxerunt: tumultus habitatorum, L.: testā vidit in illā Magnum habitatorem, Iu.