haesitatio
haesitatio, a hesitating, stammering
haesĭtātĭo, ōnis, f. [haesito, II.], a hesitating (rare but good prose).
- I Of speech, a stammering: qui timor! quae dubitatio! quanta haesitatio tractusque verborum! Cic. de Or. 2, 50, 202: deformis, Quint. 11, 2, 48.—
- II Mental uncertainty, irresolution, perplexity, embarrassment, hesitation (rare but class.): si facile inveneris quid dicas, noli ignoscere haesitationi meae, Cic. Fam. 3, 12, 2: non mediocris haesitatio est, hinc justitiae proposita imagine, inde pietatis, Quint. 12, 1, 40; 11, 2, 48: haesitationem attulit tempus et locus, Tac. H. 1, 39; Sen. Vit. Beat. 8, 5; Plin. Ep. 6, 27, 1.
haesitātio, ōnis, f. (haesito), I) das Stocken im Reden, das Stottern (vor Verlegenheit), quanta haesitatio tractusque verborum! Cic. de or. 2, 202: deformis h., Quint. 11, 2, 48. – II) das Schwanken, die Unentschlossenheit, Bedenklichkeit, Cic. ep. 3, 12, 2. Sen. de vit. beat. 8, 6. Plin. ep. 6, 27, 1. Tac. ann. 1, 80; hist. 1, 39: Plur., Mart. Cap. 2. § 130. Vulg. epist. ad Phil. 2, 14. – III) der Zweifel, par haesitatio est, es ist ebenso zweifelhaft, Plin. 36, 28.
excogitare cepit qua ratione fixa et sine ulla ~one ‥ promissum voti sui tenorem ‥ conservare posset
est modus significandi id quod significat aut certitudinaliter aut cum ~one
lucidum aliquod et solidum ab omni ~onis caligine serenum
~o quippe ad plurima pulsat ostia veritatis, dumque incerta suspenditur, potius intrare debeat ad eam, intrat per singula
hæsĭtātĭō, (13) ōnis, f. (hæsito), hésitation, incertitude : Cic. Fam. 3, 12, 2 || embarras de langue, bégaiement : Cic. de Or. 2, 202.
- 1. het haperen bij het spreken;
- 2. (metaf.) aarzeling, besluiteloosheid.
haesitātiō ōnis, f
- haesito, a hesitating, stammering: quanta.—Fig.: mea, irresolution.