horridulus
horridulus, roughish, rugged, rude
horrĭdŭlus, a, um, adj. dim. [horridus], standing up, projecting forth, protuberant; rough, rugged, rude.
- I Lit.: papillae, Plaut. Ps. 1, 1, 66 (68): caput ungunt horridulum, Lucil. ap. Non. 423, 1: puer, Mart. 10, 98, 9: comes, shabby, poor, Pers. 1, 54. —
- II Trop., of discourse or style, rude, rough, unpolished, simple, unadorned: tua illa horridula mihi atque incomta visa sunt, Cic. Att. 2, 1, 1: orationes Catonis, id. Or. 45, 152: horridula ejus verba et rudia flosculos Tullianos appellans, Amm.29, 1, 11.
horridulus, a, um (Demin. v. horridus), I) starrend, strotzend, caput, Lucil. 524: papillae, Plaut. Pseud. 68. – II) rauh, struppig, a) eig.: horriduli filii, rudes, pusilli, Mart. 10, 98, 9. – b) übtr., v. der Rede, rauh, im guten Sinne = gar zu einfach od. schlicht, im üblen Sinne = ungehobelt, ungeschlacht, orationes, Cic. or. 152: tua illa... horridula mihi atque incompta (schmucklos) visa sunt, Cic. ad Att. 2, 1, 1: horridula (ungeschlachten) eius verba et rudia flosculos Tullianos appellans, Amm. 29, 1, 11. – III) vor Kälte schaudernd, comes, Pers. 1, 54.
~us comes
~us, aliquantum horridus
ibi verberibus fluctus horriduli / navalis quatitur doma vehiculi
horrĭdŭlus, (16) a, um (horridus), ¶ 1 quelque peu hérissé : [au pr.] Lucil. d. Non. 423, 1 ; Pers. 1, 54 || quelque peu saillant : Pl. Ps. 68 ¶ 2 [fig.]légèrement négligé : Cic. Att. 2, 1, 1 ; orationes horridulæ Catonis Cic. Or. 152, les discours qq. peu rugueux de Caton [où il nʼy a pas un concours harmonieux de sons].
- 1. stijf staand, omhoogrijzend [papillae];
- 2. (poët.) ruw, ruig;
- 3. (Pers.) huiverend van de kou;
- 4. (metaf.) (v.e. redevoering) tamelijk ongepolijst, onverzorgd.
horridulus
adj.
dim.
- horridus, roughish, rugged, rude.—Of style: tua illa horridula mihi visa sunt: orationes Catonis.