hortulus
hortulus, a little garden
hortŭlus, i, m. dim. [hortus], a little garden.
- I Lit., Cat. 61, 92; Juv. 3, 226; Plin. 35, 10, 36, § 105; as part of a vineyard, Col. 4, 18, 2.—In plur.: hortuli, garden-grounds, Cic. Off. 3, 14, 58; id. Fin. 5, 1, 2; id. Clu. 13, 37; Col. 4, 18, 2.—
- B Transf.: Cupidinis, i. e. pudenda muliebria, App. Ἀνεχ. 17.—
- II Trop.: cujus (Democriti) fontibus Epicurus hortulos suos irrigavit, Cic. N. D. 1, 43, 120.
hortulus, ī, m. (Demin. v. hortus), I) das Gärtchen, Catull. u.a.: hortulus, qui Academiae iunctus fuit, Apul.: gew. hortuli, ōrum, m., eine kleine Anlage, ein kleiner Park, Cic. u.a.: pomaria hortulique, Fronto: reliquit hortulos quinque iugerum, Suet.: Epicurus hortulos suos irrigavit, Cic. de nat. deor. 1, 120. – collis hortulorum, der spätere mons Pincius, j. Monte Pincio, mit Gartenanlagen (bes. mit den berühmten des Lukullus), Suet. Ner. 50. – II) eine Abteilung eines Weinberges, Col. 4, 18, 2.
respondit frater qui hortuli curam / percepit
xxiij homines ~os habentes(
extra burgum c bord’ cum ~is suis reddunt l s.(
ortulum unum in eadem villa
in ortulo ‥ corvus in ‥ piro nidificavit
ex ortulis
†ingreminat [MS: ingerminat ] ventralem ortulum
quasi transplantare lilia in ~os suos ‥ animas viz. diligencium
eorum [rectorum scholarum ruralium ] ~os et agellos ingressi
hortŭlus, (13) ī, m. (hortus), ¶ 1 petit jardin, jardinet : Catul. 61, 92 || pl., petit parc : Cic. Off. 3, 58 || [fig.] Cic. Nat. 1, 120 ¶ 2 coin de vigne : Col. Rust. 4, 18, 2.
hortulus ī, m dim.
- hortus, a little garden, Ct., Iu.: hortuli, garden-grounds, a park.